26 lutego 1289 r. miała miejsce jedna z najważniejszych bitew doby rozbicia dzielnicowego. Właśnie pod Siewierzem w niezwykle krwawej batalii starło się ok. 2 tysięcy najznakomitszych rycerzy ze Śląska, Kujaw i Mazowsza. Tutaj właśnie poległ książę Przemko Ścinawski rozsiekany okrutnie już po złożeniu broni przez wojów księcia brzeskiego Władysława Łokietka.
Siewierz znajdował się wówczas jeszcze w granicach Księstwa Bytomskiego, a w efekcie pogromu wojsk śląskich trafił pod zwierzchnictwo królów czeskich.
Dokładne miejsce bitwy nie jest nam po dziś dzień znane.
Tak pisał Jan Długosz, w „Rocznikach czyli Kronikach Sławnego Królestwa Polskiego”, ks. VII, s. 326 – 328
„Anno domini 1290. Władysław Łokietek … urażony i zagniewany oto, że księstwa jego brata zostały zajęte przez księcia wrocławskiego Henryka IV z pominięciem jego … zgromadziwszy wojsko z własnych i zdobytych ziem, kiedy Kazimierz II łęczycki, oraz Bolesław i Konrad książęta mazowieccy przyszli mu osobiście z pomocą, a Przemysł Wielkopolski i Mściwój II Pomorski przysłali mu zbrojne posiłki, zmierza w kierunku Krakowa w celu wypędzenia załogi Henryka IV … [który] wysyła ze swoimi wojskami księcia Legnicy Henryka i księcia Szprotawy Przemysła dla zabezpieczenia Krakowa i zostawieniu tam niektórych rycerzy … [Potem, kiedy] wracali [oni] na Śląsk, w czasie postoju koło miasta Siewierza napada na nich książę kujawski Władysław Łokietek z innymi książętami. A ponieważ oni także chwycili za broń dwudziestego szóstego lutego dochodzi do zawziętej walki między braćmi i rycerzami. I po wielkiej obustronnej rzezi zwycięstwo, jakkolwiek krwią drogo okupione, przypadło Łokietkowi i jego towarzyszom. Bardzo wielu spośród rycerzy śląskich padło, albo w czasie ucieczki dostało się do niewoli. Ginie w tej bitwie syn księcia głogowskiego Konrada, książę szprotawski Przemysł, który dopiero co osiągnął wiek młodzieńczy. Odwieziono go na Śląsk i pochowano w klasztorze w Lubiążu, któremu zamierzając iść na wyprawę, w której poległ zapisał dwie wsie: Łososzkowice i Żyrków. Książę opolski Bolesław ranny dostaje się do niewoli”